Polder van Biesland
De laatste groene polder
De polder van Biesland maakt onderdeel uit van een groene enclave die zich uitstrekt van Delft tot Zoetermeer. Het laatste decennium is deze open polderenclave steeds verder gekrompen onder invloed van de voortschrijdende verstedelijking, glastuinbouw en bosaanplant. De kritische maat om de openheid nog te kunnen ervaren lijkt bereikt. Er resteert nog een oppervlakte groen van 1,4 bij 8 kilometer, waarin de Polder van Biesland en de Bieslandse Bovenpolder veruit de grootste open eenheid is. De enclave is van grote betekenis voor het leefbaar houden van dit stukje sterk verstedelijkt Nederland.
Het is het uitloopgebied van Delft , Den Haag (Ypenburg), Zoetermeer en Pijnacker-Nootdorp en het is zo een van de drukst bezochte agrarische gebieden in de Randstad. Met name de landbouwactiviteiten dragen sterk bij aan de identiteit van het gebied en de daarmee verbonden natuurwaarden. De aantrekkelijke oevers langs het uitgebreide slotenpatroon en de grote weidevogelpopulatie vormen een prachtig decor voor de recreant. Al wandelend komt de stedeling hier indringend in contact met het veehouderijbedrijf en de rijke natuur en cultuurhistorie van het landschap.
Oudhollandse droogmakerij
De polder van Biesland werd nadat het veen was gestoken in 1783 drooggemalen. Het veen werd verwijderd tot op de veel organische stof bevattende kleilaag die nu voor een vruchtbare landbouwgrond zorgt. De polder is dus een droogmakerij en ligt zo’n 4 tot 5 meter onder N.A.P. 
De polder heeft nog steeds de kenmerken van het historisch, open agrarisch gebied met een karakteristiek langgerekt kavelpatroon. De nabijheid van Delft is in de hele Bieslandse polder merkbaar, met de toren van de Nieuwe Kerk als markant oriëntatiepunt. Ook recentere gebouwen als “Elektrotechniek” van de TU Delft en Ikea zijn duidelijk zichtbaar. Hoewel er in de polder een zekere mate van rust wordt ervaren, wijst een voortdurende ruis op de achtergrond op de ligging in de dichtbevolkte Randstad.